Jak pisał Waldemar Łysiak w przedmowie do "Pamiętniki moje w Hiszpanii" Kajetana Wojciechowskiego: "Oba te pułki, lekkokonni gwardii i lansjerzy nadwiślańscy, były w Hiszpanii polskimi „kastetami” Bonapartego, zespołami „komandosów” do specjalnych zadań, krótko mówiąc do wykonywania zadań „niemożliwych do wykonania”.
Dariusz Senator
Formacja lansjerska wywodzi swoją nazwę od broni w której władaniu kawalerzyści polscy stali się mistrzami. Była to lanca. Na wyposażeniu tej formacji kawalerii była jednak nie tylko lanca: żołnierze ci posiadali na swym stanie cały ówczesny arsenał. Postaram się was zapoznać z ich orężem i tym czemu byli tak skuteczni w posługiwaniu się nim. Więc spróbujemy sporządzić najpierw listę ich uzbrojenia.
Jako odział lansjerski każdy żołnierz powinien posiadać na swym wyposażeniu, oczywiście sławną lance do tego szable jeden bądź dwa pistolety a flankierzy dodatkowo karabinek kawaleryjski. To oczywiście jest standardowe wyposażenie i niby powinno być pochodzenia francuskiego gdyż oddział większości czasu swego istnienia był na żołdzie Francji. Jednak to nie jest całkiem prawdziwy obraz ich uzbrojenia.
Sława pułku Lansjerów i namowy Andrzeja Ziółkowskiego , sprawiły że wybrałem mundur z żółtymi wyłogami zamiast szwoleżerskich amarantów, choć to o szwoleżerach czytałem w czasach, gdy siadanie na koń jeszcze nie zaświtało w mojej głowie.
A gdy już zacząłem jeździć to powrócił mundur, zielony przerabiany z piechocińskiego z jednostek nadwiślańskich gdyż na początku aktywnego rozwoju szwadronu ochotniczego RP w Starej Miłosnej nie było co marzyć o przepisowych , ułańskich z 7-mioma guzikami.
Karol Tomczyk
Pamięć świetnego w swym czasie pułku Lansjerów Nadwiślańskich, znanego w epoce napoleońskiej bardziej niż szwoleżerowie gwardii, zapomnianego przez lata, wraca dzięki wysiłkom zapaleńców do których i ja należę.
Nie jestem historykiem zawodowym lecz doświadczenie jeździeckie jakie zdobyłem zainspirowany sławą naszych przodków, uczestnictwo, pieszo i konno, w wielu rekonstrukcjach bitew daje mi prawo zabranie głosu w sprawie bitwy pod Albuerą.
O bitwie pisano wiele, głownie absorbowała Anglików z powodu żywej nadal pamięci o wyjątkowo wysokich stratach jakie poniosła ich piechota w tej bitwie, wertując materiał piśmienny nasuwa się podejrzenie, że Anglicy uznający się za zwycięzców, głębiej przeżywają nie tyle bezpośrednie straty jakie zadały im polskie lance a to, że to właśnie one odebrały im szansę faktycznego zwycięstwa nad Francuzami.
przez KAJETANA WOJCIECHOWSKIEGO. [i][ii]
Opisać widziane własnemi oczyma zdarzenia walecznego półku, którego czynów odgłosem brzmiały nadbrzeża Gwadalkwiwiru, Ebru, i Tagu, przed którym zawsze przelękniony Hiszpan uciekał, a zdumiony nieraz Anglik zadrżał, za powinność wziąłem sobie. Jeżeli się słusznie chełpię, żem w tym półku młode moje lata przepędził, biorę pióro do ręki, nie miłością własną powodowany ale chęcią oddania należnej czci, pamięci dowódzcom i współ-kolegom moim. którzy lub na polach bitew zginęli, lub oddawna zmarli, lub w ustroniu resztę dni swoich pędzą. Grobowe milczenie o tym półku Francuzkich pisarzy, może potomność usprawiedliwi tem zdaniem: "że każdy o sobie mówić powinien" lecz przypuściwszy, że żaden w pólku pisać nie umiał, ale skoro umiał umierać obok Francuzów, wola sprawiedliwość, ażeby przejrzana kontrola tego pólku, jako na żołdzie Francuzkim będącego, wykazała, wiele tysięcy moich ziomków poległo pod Napoleonem, wiele kolegów moich zalega dom inwalidów, wiele weteranów ich chleb pożywa, wiele rycerzy naszych było i jest ozdobionych orderami Francuzkiemi, wiele Francya ponosi ciężarów opłacając nagrody zasłużone, wspiera wdów i sierot, wiele wypłaca zalegającego żołdu, a wiele zalega; a taki rachunek, byłby pomnikiem wdzięczności, jakiej nam Francya odmówiła. Każden oficer, a nawet każden żołnierz z tego półku, gdyby opowiadał swoje zdarzenia, byłyby one zawsze podziwiające i tak różne, iż możnaby wątpić o rzetelności wypadków. Skład korpusu oficerów tego pólku, po powrocie jego z Wioch w roku 1807, znaleźliśmy pod dowództwem półkownika Konopki prawdziwie rycerskim. W gronie takowych, znajdował się podpółkownik Klicki, pełen światła oficer, powszechnie poważany i kochany od wszystkich: szefowie szwadronów Kostanecki i Ruttie; kapitanowie Linkiewicz, Stokowski, Kazimierz Tański, Rybałtowski, Huppet, Skarzyński, Szulc, Porycki, Fijałkowski i Ojrzanowski. Atoli należy nam przedewszystkiem powiedzieć, że ten półk, jakkolwiek razem wkroczył do Hiszpanii po powtórnej bitwie pod Tudello w roku 1808, rozdzielony i poprowadzony częściowo przez podpólkownika Klickiego, powtórnie pod Saragossę, przez półkownika Konopkę do armii południowej, najdłuższy czas należał do korpusu czwartego, którym dowodził gienerał Sebastyani. Porywany przez gienerała Lessale, przez gienerala Merle, to znów przeszedł do marszałka Suita; przysłany potem marszałkowi Mortie, nakoniec przyłączony do głównej armii będącej pod dowództwem króla Hiszpańskiego Józefa Bonapartego, przerzucony na prawy brzeg Tagu przez miasto Toledo, w bitwie pod Almonacid okrył się sławą, i tak z rąk do rąk przechodząc, był raczej kolumną partyzancką, aniżeli pólkiem regularnego wojska.
Pułk był najstarszą jednostką polskiej kawalerii epoki napoleońskiej. Pierwszy jego oddział w sile dwóch szwadronów bojowych sformowano w styczniu 1799 r. w ramach Legii Polskiej we Włoszech, pod nazwą Pułku Jazdy Legionowej (służba cyzalpińska). Od początku skierowano go do walki przeciw powstańcom neapolitańskim, z którymi bił się przez kilka miesięcy. Wiosną 1799 r. został przerzucony na front północny i od maja tegoż roku, walczył przeciw wojskom II koalicji antyfrancuskiej, m.in. nad Trebbią, pod Bosco i dwa razy pod Novi.
Na przełomie 1799 i 1800 r., ze względu na duże trudności utrzymania kawalerii w szeregach Legii Włoskiej, gen. Jan H. Dąbrowski przekazał ją do Legii Naddunajskiej, dowodzonej przez gen. Karola Kniaziewicza (służba francuska). Rozbudowany do czterech szwadronów, nazwany Pułkiem Jazdy Naddunajskiej, walczył na terenie Austrii pod Eschborn-Gresheih, Philisburgiem, Hohenlinden i Lambach.
Na forum
- Brak postów do publikacji.
O nas
English Version
Oddziały Stowarzyszone
Kontakt
Arsenał - Stowarzyszenie Regimentów i Pułków Polskich 1717-1831
ul. Ptasia 4 lok 26
00-138 Warszawa
e-mail: info (at) arsenal.org.pl
Facebook: https://www.facebook.com/arsenal1717.1831
Twitter: @Arsenal17171831
Tapatalk (forum mobilne): Arsenał 1717-1831