Jeśli nieobce Ci koszary, a może parkiet znany, jesteś niewiastą czyli też mężem, zapraszamy do Ogólnopolskiej Grupy Cywilnej powstającej w ramach ARSENALU - Stowarzyszenia Regimentów i Pułków Polskich 1717 -1831! Z nami możesz odkryć inny wymiar rekonstrukcji! Jako że mundury były wszechobecne w okresie 1717 - 1831, przygodę można rozpocząć od noszenia wyposażenia "na urlopie", a z czasem obszyć się w strój cywilny, zarówno damski jak i męski. jeśli obawiasz się, że popełnisz błąd w trakcie szycia, nie trap się, bowiem zawsze można zapytać o pomoc zaprzyjaźnionych specjalistów-praktyków.
Ergo: Ojczyzna wzywa bez względu na pleć! Czy w gorsecie czy w mundurze, na dworze czy w obozie zlóż dowód swej odwagi i wstąp w nasze szeregi!
A jeśli chodzi o kwestie prawne i statut, to znaleźć go można tutaj: Statut stowarzyszenia.
Ponownie rozegrałem dziś Maciejowice 1794, oto relacja z pierwszej cześci : Zgodnie z prawda historyczną bitwę zaczyna atak kolumny Denisowa na Oronne. Początkowo strzelcy Dembowskiego odrzucają Jegrów, wzmocnieni Jekaterynosławcy ponownie atakują i tym razem oni wypierają naszych strzelców. Przybywa Kościuszko wraz z odwodami jazdy z centrum. Wycofuje się nasz poturbowany I/18pp. Nz szykującą się do szarży jazdę polską otwiera ogień bateria rosyjska powodując straty i zamieszanie w pułku Kazanowskiego.
Tymczasem nasze centrum pod Sierakowskim cofa się ku Okrzejce na północny stok wzgórza, na razie bez kontaktu z wrogiem ale widać już podchodzącą powoli kolumnę Chruszczowa.
Sporą grupę miłośnikow historii wojskowości w kraju stanowią pasjonaci historycznych gier planszowych. Do tego kręgu odbiorców skierowane jest czasopismo TAKTYKA I STRATEGIA, które na swoich łamach publikuje serię planszowych gier strategicznych nawiązujących do sławnych bitew przeszłości ze szczególnym uwzględnieniem batalii z udziałem polskiego oręża. Jednak zawartość periodyku to nie tylko gry, każdy numer zawiera kilka artykułów tematycznie związanych z polską i powszechna historią wojen.
Historia żywa w szkole
Na zaproszenie dyrekcji w dniu 11.03.14 gościliśmy w szkołe im. Tadeusza Kościuszki w Słupsku przy ulicy Henryka Pobożnego 2. grupa historyczna Biały Orzeł wystawiła dwuosobową delegację Rafała Walczyka (gemajn Regimentu X szefostwa Działyńskich) i mnie (muszkieter 2 Regimentu Wodzickiego). Spotkanie z dziećmi młodszych klas odbyło się na dużej auli na górze placówki.
Komisya administracyjna warszawska
Wolą jest najjaśniejszego cesarza Francuzów i króla włoskiego, żeby był utworzony pułk lekkokonny polski o czterech szwadronach, który będzie wcielonym do gwardyi cesarskiej, i pełnić służbę w tych samych obowiązkach przy najjaśniejszym Napoleonie.
Jeden z najsławniejszych naszych pamiętnikarzy okresu wojen napoleońskich, imć Aleksander Fredro, w pisanym po latach „Trzy po trzy. Pamiętniki z epoki napoleońskiej” pisał: „(...) byłem jeszcze dziecięciem, kiedy do mojej ciotki Ruckiej, mieszkającej w Mały, przyjechał pan Bogusz, gwardzista galicyjski, będący na urlopie w sąsiedztwie. Przyjechał konno w stosowanym kapeluszu z kitką i w kolistym płaszczu. Od tego czasu kapelusz z kitką i płaszcz kolisty uczepiły się mojej głowy i stały się celem gorących życzeń. Po wszystkich kopertach i na każdym świstku rysowałem siebie jako wojskowego, ale czy to atakującego, czy triumfującego – zawsze z kitką, zawsze w płaszczu. Z dzieciństwa więc uniosłem miłość do kolistego płaszcza i zachowałem ją po części i w późniejszym wieku. Zbliżyłem się (…) do ideału mego, wstępując do 5-go pułku Strzelców konnych (...). Na wiosnę 1812 r. los wysunął mnie naprzód. Miałem lat ośmnaście. Zostałem kapitanem adiutantem majorem w 5-tym pułku strzelców konnych. Nie dość więc, że awansowałem, nie dość, że mnie zdolnym uznano pełnić obowiązki adiutanta pułkowego, co większej czynności i większej znajomości służby wymagało niż dowództwo kompanii, ale jeszcze do tego awansowałem z nowego do starego pułku.”
O nas
Aleksander Fredro wspominał koniec służby wojsk polskich po pierwszej abdykacji: "Na prawem skrzydle Les Chevaux légers lanciers de la Garde Impériale, o których można było powiedzieć, że ich łzy jeszcze nie oschły — tak jest łzy. Bo wychodząc z Fontainebleau, kilkanaście dni temu, płakano a gdzieniegdzie i głośno w szeregach tych weteranów, co od bitwy pod Somo-Sierra aż do ostatniej pod Paryżem, sans peur et sans reproche [bez strachu i skazy], utrzymali wobec całego świata sławę polskiego żołnierza. (...) W końcu ostatniej kampanii sam wybór tylko pozostał i nikt pewnie nie widział ułanów tak Gwardyi jak i Linii odpartych w ataku.— Jako świadek bezstronny, a świadek co wiele widział i wiele myślał, mogę śmiało powiedzieć, że dużo, dużo czasu upłynie, nim taki pułk, jakim był pułk ułanów czyli polskich Lancierów Gwardyi Cesarskiej, — pułk takich dzielnych żołnierzy a jeszcze dzielniejszych oficerów i w takich wojnach wyćwiczony, rozwinie swój sztandar w jakimbądź kraju. Mogłem był do niego należeć i teraz tem się poszczycić." (Dzieła. Tom Jedenasty. "Trzy po trzy — Zapiski starucha." Warszawa. Nakład Gebethnera i Wolffa. Kraków, Gebethner i SP.1880. Str 30 i 32.).
Szwoleżerowie werbują...
I Régiment de cheveau-légers (Polonais) de la Garde Impériale ogłasza rekrutację do oddziału, który istnieje od roku 1993, co czyni go najstarszym rekonstruowanym oddziałem kawalerii napoleońskiej, oraz jedynym międzynarodowym, gdyż zrzesza członków z Polski, Wielkiej Brytanii, Francji, Łotwy i Australii.
Ochotnicy w wieku minimum 18 lat, winni wykazać się zdrowiem koniecznym dla znoszenia trudów kampanii, odpowiednią tężyzną fizyczną, umiejętnością jazdy konnej w zakresie co najmniej podstawowym (jazda kłusem), oraz zainteresowaniem historią wojskowości, z uwzględnieniem historii jednostki. Osoby spełniające wymogi, zostaną intensywnie przeszkolone, celem przygotowania do udziału w bataliach napoleońskich w okresie ich dwusetnych rocznic. Zainteresowanych prosimy o bezpośredni kontakt z kol. Grzegorzem Odolczykiem na numer: +48 501 016 273.
Jak pisał Waldemar Łysiak w przedmowie do "Pamiętniki moje w Hiszpanii" Kajetana Wojciechowskiego: "Oba te pułki, lekkokonni gwardii i lansjerzy nadwiślańscy, były w Hiszpanii polskimi „kastetami” Bonapartego, zespołami „komandosów” do specjalnych zadań, krótko mówiąc do wykonywania zadań „niemożliwych do wykonania”.
Dariusz Senator
Formacja lansjerska wywodzi swoją nazwę od broni w której władaniu kawalerzyści polscy stali się mistrzami. Była to lanca. Na wyposażeniu tej formacji kawalerii była jednak nie tylko lanca: żołnierze ci posiadali na swym stanie cały ówczesny arsenał. Postaram się was zapoznać z ich orężem i tym czemu byli tak skuteczni w posługiwaniu się nim. Więc spróbujemy sporządzić najpierw listę ich uzbrojenia.
Jako odział lansjerski każdy żołnierz powinien posiadać na swym wyposażeniu, oczywiście sławną lance do tego szable jeden bądź dwa pistolety a flankierzy dodatkowo karabinek kawaleryjski. To oczywiście jest standardowe wyposażenie i niby powinno być pochodzenia francuskiego gdyż oddział większości czasu swego istnienia był na żołdzie Francji. Jednak to nie jest całkiem prawdziwy obraz ich uzbrojenia.
Na forum
- Brak postów do publikacji.
O nas
English Version
Oddziały Stowarzyszone
Kontakt
Arsenał - Stowarzyszenie Regimentów i Pułków Polskich 1717-1831
ul. Ptasia 4 lok 26
00-138 Warszawa
e-mail: info (at) arsenal.org.pl
Facebook: https://www.facebook.com/arsenal1717.1831
Twitter: @Arsenal17171831
Tapatalk (forum mobilne): Arsenał 1717-1831